By zachować walory kompozycyjne i krajobrazowe założenia większość wymaganej kubatury filharmonii ukryto pod ziemią. Decyzja ta nie tylko umożliwia zachowanie właściwych relacji między obiektami istniejącymi i projektowanymi ale i generuje centralną przestrzeń otwartą - główny plac wejściowy flankowany budynkami i drzewami. Projekt podkreśla atrakcyjność istniejącej zabudowy historycznej oraz osiowość i symetryczność klasycystycznego układu. Wystająca z terenu bryła sali koncertowej jest charakterystycznym znakiem projektowanego założenia. Wieloboczna rotunda mieni się trójkątami ciemnych płaszczyzn. Swoją formą przywodzić ma na myśl oszlifowany kamień szlachetny, tym samym podkreślając rangę OSV jako wyróżniającej się instytucji kulturalnej promującej sztukę i Polskę. Dominantę zaznacza ponadto woda wylana wokół niej w obrębie prostokąta sadzawki, który dodatkowo porządkuje otoczenie. Na osi północ-południe sadzawkę rozcina pochylnia, stanowiąca główne wejście do podziemnego obiektu filharmonii.