Nowoprojektowana kubatura MHP jest w tym układzie instrumentem naprawczym i spajającym. Funkcja muzealna rozlewa się pod powierzchnią terenu, zawisa nad Trasą Łazienkowską i wrasta w Skarpę Wiślaną. Nie jest kładką przewieszoną nad przepaścią, ale rozległym płaskowyżem poprzecinanym kanionami przejść, spajających wiele istniejących dróg i osłaniającym sąsiedztwo od negatywnego wpływu trasy: hałasu i spalin.
Neutralny budynek nie eksponuje fasad zewnętrznych. W części podziemnej ich funkcję pełni wewnętrzna szklana elewacja usytuowana po obu stronach Trasy Łazienkowskiej. Muzeum nie ucieka od problemu bliskości drogi, nie próbuje go zatuszować, ale otwiera się na nią największym przeszkleniem. Kontakt z ciągłym nurtem jadących pojazdów uwspółcześnia charakter projektowanego obiektu, przekształca je w pulsujący organizm, którego życie i zmiany możemy śledzić
w pędzie codzienności.