W obliczu nieuporządkowanej struktury urbanistycznej kwartału obiekt odnosi się do tkanki urbanistycznej i wzorców architektonicznych w skali całej miejscowości. Rozrzeźbionej strukturze złożonej z archetypicznych domków spiętych przeszklonym łącznikiem nadano typowe i znamienne dla regionu proporcje.
Wielorakość rozmiarów, wysokości i otworowania poszczególnych modułów oraz ich wzajemne przesunięcia generują wiele różnych przestrzeni wewnątrz i na zewnątrz, każde o innej specyfice odpowiadającej nadanej mu funkcji.
Urbanistyka zespołu bazująca na przesunięciach i wycofywaniu równoległych względem siebie brył pozwala na wprowadzenie w przestrzenie "pomiędzy" zielonych dziedzińców lub utwardzonych placów pozwalających na dogodną obsługę i doświetlenie budynku.
Narzucona restrykcja materiałowa wzmacnia odbiór dwóch okładzin: neutralnej, zastosowanej na dużych płaszczyznach modułów bazowych oraz drewnianej, akcentującej przestrzenie wspólne. Ujednolicony materiał nadaje zespołowi spójny charakter i jasno wskazuje na współdziałający kompleks.
Decyzje materiałowe są wynikową genius loci miejsca. Biała fasada jest trawestacją otynkowanych, jasnych szczytów domów, podczas gdy bejcowana drewniana okładzina wzoruje się na poddanym działaniu czasu pokryciu zabytkowego kościoła św. Rocha.